wykonuje czynności jak automat: wstać, umyć się, zjeść, iść do pracy.
w środku zaś wszystko we mnie krzyczy, rozdzierająco.
'nie żyje, nie żyje, nie żyje!'
cały czas nie chce w to wierzyć, chce się obudzić kolejnego dnia i stwierdzić, że to jakiś totalnie zły sen. że to wszystko to pomyłka. fatalna pomyłka. że wszystko wróci do normy.
że spotkam go uśmiechniętego od ucha do ucha. i ja też wtedy się uśmiechnę, jeszcze szerzej niż on. bo tak działał na ludzi. nie dało się go nie lubić.

czytam jego opis 'motocyklowo'. i odpowiadam 'ty głuptasie, miałeś tylko 19 lat!'






przyjacielu. braciszku.





komu mogę powiedzieć, jak nie Tobie,
Przyjacielu co się dzieje w raju
co się stało, tego nie wie nawet bóg
przyszło nagle, i nie zostało nic"